Pamięć świata

※ ※ ※

Pamięć świata. Wieczna skarbnica wiedzy. Zbiór lekcji, którą potomni nieświadomie pozostawili po sobie dla kolejnych pokoleń, aby te przez ich doświadczenia, emocje i błędy mogły zrozumieć, jak istnieć w świecie, który nie zapomina.

To, jak czerpać z pamięci świata, pozostaje wiecznym sporem wszystkich żywych.

Ci w niezgodzie są jednak zgodni co do tego, co jest potrzebne, aby zostać dotkniętym łaską Zerythar i istoty, której pamięć wesprze kolejne pokolenie w trwaniu.

Aby móc korzystać z łaski pamięci świata zamkniętej w przedmiocie, przez wiele kultur różnymi imionami nazywanymi, niezbędne jest, aby osoba wykazywała się niebywale wyostrzonym zmysłem słuchu. W końcu od nazwy tego zmysłu zrodziła się nazwa używana w każdym zakątku Zerythar – Słyszący. Artefakty wzywają do siebie tych, którzy usłyszą ich szept. Czasem ledwie niewyraźne mamrotanie. Innym razem pojedyncze niezrozumiałe i obce słowa. Wreszcie wołanie tak wyraźne, że aż niedające się łatwo zignorować.

Jednakże nie oznacza to, że wystarczy słyszeć. Może okazać się, że nie każdy usłyszy to samo, mimo że artefakt jest blisko. Wielu nie usłyszy nic i samo nie będzie mogło podzielić się jawnie swoją historią z pamięcią świata. Takich ludzi wszyscy zgodnie nazywają Milczącymi.

Ci, co jednak usłyszą artefakt z różną częstotliwością i siła, mogą tego doświadczyć z różnych powodów.
Jedni powiadają, że nasze własne życie wyznacza nam ścieżkę ku wspomnieniom przodków.
Inni wspominają, że wielką rolę gra wiek. Im ktoś starszy, tym bardziej głuchy na wołanie Zerythar.
Kolejni prawią, że sam słuch to za mało, aby dostąpić zaszczytu pełnego zrozumienia czyjejś historii.

I niezależnie od tego, co wszyscy uważają, żadne z nich nie pozna tej pamięci dopóki, dopóty własnym ciałem nie dotknie natchnionego przedmiotu. Każdy Słyszący, który pragnie dostąpić zaszczytu, musi dotykać artefaktu. Dopiero złączone zmysły dotyku i słuchu pozwalają zanurzyć się w odmęty cudzej reminiscencji i wyczekiwać na łaskę, która pomoże w trwaniu.

Czym może być owa łaska? Wszystkim. Zdolnością, którzy Milczący często nazywają magią, choć ta nie ma z nią wiele wspólnego. Zerythar obdarza każdego Słyszącego darem, który pomaga mu w trwaniu. Mocą związaną z przodkiem i jego życiem dającą osobie czerpiącej z artefaktu trwać dłużej i pisać swoją własną historię.

Jedni będą potrafili przywołać w dłoni ogień lub chodzić po wodzie. Kolejni będą zszywać bez igły ubrania, żyć bez spania lub bez płaczu kroić cebulę. Wreszcie trafią się tacy, którzy posiądą moc nieśmiertelności, przenoszenia gór czy przepisywania rzeczywistości.

Łaskę można jednak łatwo pomylić z bardziej nęcącym i potężniejszym przekleństwem. Przedmiot będzie kusił tak mocno, aż nie doprowadzi do końca żywota osoby czerpiącej z tej mrocznej pamięci i nie skazi swoją obecnością innych żywych.

Dlatego często przedmiot, który woła swojego Słyszącego, może być niepozorny i łatwy do zignorowania. Zwykły kieł, kamień czy pióro. Okulary, but, a nawet paznokieć. Nikt nie wie, jak powstają artefakty. Wielu jest jednak zgodnych, że pamięć świata wybiera po zmarłym przedmiot, który musiał mieć w życiu tej istoty tak wielkie znaczenie, aby jej wspomnienia 'osiadły’ w tej materialnej powłoce. Aby czekały na poznanie jej fascynującej historii.

W świecie Zerythar każde życie jest właśnie tym – fascynującą opowieścią o trwaniu, w której świat i potomni prędzej czy później postają jej przebieg.