Rok 0, czyli założenie miasta Palatynum. Moment, od którego zaczęto liczyć czas.

Przez pierwsze stulecia istoty rozumne rozpoczęły organizować swoje osady w proste twory ponadplemienne i tworzyć pierwsze państwa.

Również znamienny był w tym udział memoria, które natchnęły ludzi i pozwoliły czerpać z pamięci nie tylko wiedzę, lecz również siłę. Moc dającą władzę nad rzeczywistością i pozwalającą pokonywać wszystkim nieznane granice egzystencji.

W najdawniejszych kronikach pisano:

Przez ponad tysiąclecie świat rozbity był na wiele krain. Era Początku — jak przyjęło się ją nazywać w późniejszych dwunastowiecznych zapiskach kronikarzy tuscijskich — rozpoczęła się w tzw. obrocie zerowym, którego miarę przyjęto post factum z początkami naszego realiea — Imperium Tusci miasta Palatynum założenia.

To, co miało miejsce przed tym zdarzeniem, jest nieznane, wręcz mistyczne. Wieszcze tamtych dni przekazali potomnym w ustnym przekazie pewne wskazówki na ten temat, lecz te — zniekształcone i przemianowane na inne słowa w najstarszych znanych mi kronikach zaginęły w próżni czasu. Lecz świat nie pozwolił na to, aby wszystkie jego tajemnice przepadły lub zostały pogrzebane. Mawiano zatem tak:

O Zerytharze, dąż do zjednania wszystkiego, co stworzyłeś i pozwól trwać tym, których tym darem obłaskawiłeś.

Nazwa epoki wskazuje jasno, czego doświadczali ówcześni mieszkańcy Zerythar i Dwukontynentu. Ludzkość sięgnęła najwyższego stanu posiadania pamięci świata, czerpiąc jej moc z memoria mających pochodzić od samych bogów.

Jednocześnie wraz z dokonaniami czynionymi przez licznych Vocisceptores obieszczono czas Illa Miracula, czyli Ów Objawień, których wszyscy kronikarze Dwukontynentu zgodnie wyróżnili pięć, gdyż miały bezprecedensowy wpływ na istnienie Dwukontynentu.

• Illud Primum Miraculum – pojawienie się na południowym-wschodzie Dwukontynentu barbarzyńskich ludów nomadycznych zwanych przez samych siebie Tangami.
• Illud Secundum Miraculum – na zimnych pustyniach stepu na północ od Imperium Tusci pojawili się dzicy Mingagiq i stworzyli jezioro żywego ognia, które trawiło wszystko, czego dotknęło.
• Illud Tertium Miraculum – Ludy Crownarów i Gravlowów stali się panami gór, gdyż spiętrzyli wybrzeża jeziora Thaxix tak, że tylko oni mogli korzystać z przesmyków Dwukontynentu oraz budować osady wysoko nad ziemią.
• Illud Quartum Miraculum – ziemia na całym świecie trzęsła się i pochłonęła tysiące istnień pod gruzami.
• Illud Quintum Miraculum – wody Dwukontynentu wystąpiły ze swoich brzegów i zalały liczne krainy, formując nowe akweny i rzeki.

Czas tej Ery niósł ze sobą również pierwsze spory dotyczące samego stanu pamięci świata. Z każdym stuleciem coraz więcej kapłanów deklarowało przygasanie boskich szeptów i zanik naturalnych krzyków. Nawet opętane przez zmarłych przedmioty zaczęły wykazywać się mniej wyraźnym mamrotaniem i milczeniem.

W środkowym okresie Ery Objawień liczni kaznodzieje buntowali się i buntowali innych wobec tragedii, które miały miejsce po głównych pięciu cudach i dziesiątkach mniejszych. Pojawiali się Vocisceptorzy tacy, jak Skylubos, którzy głośno przestrzegali przed kresem pamięci świata, jeśli zachłanność mocy i wiedzy nie zostanie powstrzymana.

Do końca VI wieku E.Ob. trwał złoty okres Dwukontynentu i rozwoju techniki wspieranej memoria. Rozpoczęto naprawianie błędy początku tej ery i nauczono się, jak formować naturę bez ryzyka utraty żywota.

Jednak wraz z początkiem VII wieku E.Ob. szepty na Dwukontynencie zaczęły zanikać. Władcy wszystkich państw zaczęli ukrywać swoje memoria w podziemnych skarbcach, a tytuł Vocisceptores zaczął stawać się taką legendą jak dawne Illa Miracula.

Najdłuższy okres wydzielony przez kronikarzy związany ze stagnacją ludzkości w związku ze znaczącym zanikiem pamięci świata na Dwukontynencie. Słyszący obawiali się korzystać ze swoich artefaktów, aby ich zdolności i wspomnienia nie zostały wymazane tak, jak to miało miejsce pod koniec Ery Objawień.

Wyróżniono trzy konkretne okresy:

1. Okres Rozpaczy i Rozważań (641– około 750)
   Uczeni, filozofowie i każdy Słyszący zaczynali szukać przyczyn zaniku pamięci świata, eksperymentując na wciąż słyszalnych artefaktach. Z każdą kolejną próbą i zanikiem wspomnień zaczęto porzucać te próby, a memoria zamykano w metala, których wytwarzano najwięcej w historii Dwukontynentu. Zanikanie szeptów skłoniło również religijnych przywódców do mistyfikacji cudów w świątyniach, aby zachować u wiernych ciągłość oddania upadającym bogom. Jednocześnie poprzez ofiary, modlitwy i rytuały szukali odpowiedzi na zaistniały stan rzeczy.
2. Okres Wojny i Nauki (między 750–1000)
   Rezygnacja z wykorzystania memoria spowodowała rozkwit nauki, której wynazlazki i odkrycia miały zrekompensować ludziom zanik magii pamięci. Równocześnie osoby religijne oddawały się 'interpretacji ciszy’, czyli szukaniu głosów bogów w wiecznej pustce w ramach zbiorowych kontemplacji. Wraz z rozwojem nauki i zapotrzebowania surowcowego władcy dziesiątek księstw i królestw rozpoczęły setki lat wojen i konfliktów, które miały dać zwycięstwom bogactwa niezbędne do rozwoju swoich państw.
3. Okres Stabilizacji (1000–1190)
   Pod koniec najbardziej brutalnej ery w historii Dwukontynentu słabsze państwa i pokonane ludy zostały wchłonięte przez kilkanaście potężniejszych tworów politycznych. Wojny o zasoby nadal trwały, lecz nie były tak gwałtowne i brutalne. Jednocześnie kwitł handel oraz wymiana kulturowa między najsilniejszymi państwami. Zamknięte i wyciszone w skarbnicach i skarbcach memoria stały się legendami, a dla większości królestw symbolami legitymizacji ich władzy na Dwukontynencie. Rozkwit nauki w XII wieku E.M. doprowadził do wyróżnienia kolejnej epoki.

Druga najkrótsza epoka, która jednocześnie cechuje się najbardziej dynamicznym rozwojem i stabilizacją do czasów ustanowienia Unaro. Wraz z szeregiem niezwykłych odkryć naukowych mieszkańcy Dwukontynentu zaczęli żyć znacznie dostatniej. Dopiero rok 1254 E.Od. i założenie Królestwa Wspólnoty wywołało ostatnie w historii Dwukontynentu wielkie konflikty, które doprowadziły w 1282 roku E.Od. do podporządkowania całego Dwukontynentu władzy Rady Królów pięciu największych imperiów tej ziemi.

Najkrótsza era, będąca okresem przejściowym między starym ładem, a nowym początkiem. To w ramach tych lat wszystkie imperia Dwukontynentu zaczęły wprowadzać w życie dziesiątki dekretów i zmian, które prowadziły do powstania Unaro.

Czas Jedności i szerzenia Światła. Czas, w którym na wieczność zakończyły się wszelkie konflikty między nowopowstałymi prowincjami. Moment w historii Zerythar, w którym zaczęto archiwizować dzieje w sposób bliski samej pamięci świata. Okres wyrównywania szans wszystkich mieszkańców Dwukontynentu pod sztandarami dwóch słońc, między które wpisano pieciokąt – znak porządku i zgody pięciu zwaśnionych władców.

Żaden kronikarz nie zakłada, że Jedność przepadnie. Era Jedności trwa i ma trwać aż po kres świata.