Choć wielu uznaje za moment powstania Unaro wyzerowania kalendarza i ustanowienie Ery Jedności, historia Wspólnoty Światła sięga dziejów niewiele starszych niżli wspomniane.

W 1254 r. E.O. dwóch władców zwaśnionych realiones zakończyło jeden z wielu konflikt, trwający prawie 8 lat, między ich domenami. Fulwiusz Scaptius Pictus, władca Imperium Aureum Tuscum, oraz Alcaraz VI, król Reyno de Iberia zdecydowali się zawrzeć sojusz, który zmienił losy całego Zerythar.

Na znak równości względem swoich ludów i samych siebie złożyli swoje dotychczasowe insygnia władzy u własnych stóp i wręczyli sobie nawzajem nowe, które świadczyły o ich równości. Były to identyczne korony oraz jabłka monarsze.

Tym oto sposobem narodziło się Królestwo Wspólnoty, zalążek Wspólnoty.

Dawne włości obydwu imperiów pozostały w dawnych granicach. Dwaj Królowie i ich dwory rozpoczęły prace nad zjednoczeniem dziedzin własnych krain, aby te mogły działać zgodnie z ich marzeniem.

Tym działaniom przyglądali się inni. Jedni zmartwieni swym losem, inni zafascynowani rozrysowaną wizją przez Dwóch Królów. Tym oto sposobem w 1265 r. E.O. do Wspólnoty dołączyło Księstwo Schwarzenbergen, którego władca zrzekł się własnej korony, oddał swoje ziemie i rozdzielił własny dwór Dwóm Królom. Kolejna była Monarchia Ewanlików, która w tym samym roku zdecydowała się jawnie wystąpić przeciwko królowi Alcarazowi VI, który zaproponował im Światło. Dwuletnia wojna zakończyła się klęską potomków żeglarskich Erykanoi i dołączeniem ich ziem do Iberii.

Sukcesy Królestwa Wspólnoty, jak i jego ideały, skłoniły w 1270 r. E.O. króla Królestwa Scepteren, Jeroma I, do przyłączenia swojego imperium do terenów Wspólnoty. Dwaj Królowie zdecydowali się wynagrodzić go za ten czyn i pozwolili mu stać się Trzecim Królem. Wraz z włączeniem Królestwa Scepteren cały zachodni Dwukontynent i oba przesmyki stały się częścią Wspólnoty.

Odpowiednio w roku 1274 E.O. i następnie w 1275 r. E.O. sułtan Rhazim ibn Aydar, pan Sulemiratu, oraz król Jawilda Jagirska-Nawska z Korony Jagirsko-Nawskiej zdecydowali się zaatakować ziemie Scepteren.

Walna bitwa między Królewstem Wspólnoty a Sulemiratem wystarczyła, aby sułtan ibn Aydar dołączył do grona władców Światła.

Otwarta i krwawa wojna z Koroną trwała 7 lat i zakończyła się kapitulacją Jawildy i włączeniem jej domeny do Wspólnoty. Tym samym wraz z zawarciem pokoju w 1282 r. E.O. Pięciu Królów ustanowiło nowy organ – Radę Królów.

Przygotowania do utworzenia Unaro rozpoczęto w 1300 r. E.O., co zapoczątkowało krótki okres zwany Erą Preunarii. W trakcie kolejnych 14 lat wszystkie królestwa zostały przekształcone w prowincje. Rozpoczęto prace nad językiem, który miał zostać urzędowym i uniwersalnym elementem spajającym Wspólnotę – językiem uaento. Dokonano unifikacji pewnych praw i zwyczajów. Przekształcono liczne świątynie, dwory i pałace w siedziby Wspólnoty. Rekrutowano tysiące ludzi do Wspólnoty w celu walki z nierównościami społecznymi. Wreszcie rozpoczęto szerzenie idei Światła Jedności, która z wolna zaczęła wypierać wszelkie religie i gusła.

1314 r. E.Pu. był ostatnim rokiem dawnego ładu. Po nim nastał 1 rok Ery Jedności. Początek tworu zjednoczonych królestw.

Nastało wieczne Unaro.

Na rok 294 E.J. Unaro obejmuje wszystkie ziemie Dwukontynentu włącznie z otaczającymi go wyspami. W skład Unaro wchodzi 5 prowincji, które zostały nazwane na cześć 5 królestw, które założyły Wspólnotę. Zaczynając od zachodu będą to:

• Iberia (stolicja prowincji Isaberia)
• Tusci (stolica prowincji Palatynum)
• Scepteren (stolica prowincji Scythengham)
• Jagirska (stolica prowincji Jagirskoga)
• Sulemirat (stolica prowincji Tanghet)

Poza prowincjami, daleko od Dwukontynentu, Unaro posiada również jedną kolonię, która została nazwana Sudglacio. Nie jest jednak traktowana jako prowincja i obecnie podlega jurysdykcji Sulemiratu.

Oprócz tego Unaro posiada 6 miast, które są traktowane jako nieoficjalne stolice Wspólnoty. Te aglomeracje posiadają najbardziej rozwinięte struktury wspólnotowe i zostały przekształcone w miasta całkowicie zależne od Unaro i niepodlegające prawom prowincjonalnym. 5 z 6 miast odpowiada kierunkom świata:

• Urbo de Okcidento, Miasto Zachodu, w prowincji Iberii
• Urbo de Oriento, Miasto Wschodu, w prowincji Jagirskiej
• Urbo de Nordo, Miasto Północy, w prowincji Jagirskiej
• Urbo de Sudo, Miasto Południa, w prowincji Sulemiratu
• Urbo de Centra, Miasto Środka, w prowincji Scepteren

Dodatkowo Unaro posiada własną stolicę niezwiązaną z żadną prowincją. Wolne miasto Centro Unara założono na granicy prowincji Tusci oraz Scepteren w Górach Thaxix. Zgodnie z prawem Wspólnoty jest ono zaopatrywane „równomiernie” przez wszystkie prowincje. Jest ono również miejscem spotkań Rady Królów oraz innych licznych rad komórek Unaro. Potocznie wśród gawiedzi miasto jest nazywane Orvigo.

Formalnie każda prowincja może być traktowana jako niezależny byt polityczny. Jednocześnie każda z nich jako część Unaro ma obowiązek unifikacji dziesiątek praw i obyczajów, również tych związanych z funkcjonowaniem Wspólnoty.

Co jest rozgraniczone:

• Każda prowincja posiada własną armię, które wielkościowo nie mogą być większe od prowincjonalnych armii Wspólnoty. Obie armie podlegają panującemy w prowincji Królowi.
• Każde miasto nie przejęte przez Unaro posiada własne prawa i podlega prawom danej prowincji. Jednocześnie katedry Unaro nie podlegają tym prawom.
• Prowincjonalne systemy klasowe istnieją.
• Każda religia może być wyznawana w ramach praw wyznaniowych danej prowincji.
• Prawo Unaro nie wpływa na wiele praw wewnętrznych.

Co jest wspólne:

• Mimo istnienia systemów klasowych, każda prowincja jest zobowiązana do umożliwienia każdemu mieszkańcowi prowincji dołączenie do Unaro w ramach Dni Przemiany. Również chłopi pańszczyźniani i niewolni mają do tego prawa, niezależnie od umów ze swoimi panami.
• Wszystkie prowincje są obowiązane do płacenia składek na rzecz Unaro.
• W ramach Unaro istnieje wspólna polityka międzynarodowa, oświatowa, gospodarcza i militarna.
• Uaento jest uznawane za język urzędowy.
• Wszelkie odnajdywane artefakty pamięci podlegają deponowaniu w skarbcach Wspólnoty lub skarbcach królewskich w stolicach prowincji.
• Symbole Unaro są traktowane na równi z symbolami prowincji.

Unaro ze względu na swoją unikalną formę budowania społeczności posiada dziesiątki zadań dla swoich współtowarzyszy. Każda istota rozumna może zostać przyjęta do Wspólnoty w ramach Tagoj de Ŝanĝo, Dni Przemiany. Te przypadają po trzecim, piątym, siódmym, dziewiątym i dwunastym miesiącu każdego roku w ramach kalendarza Wspólnoty.

Wszystkie wyjaśnienia terminów komórek można znaleźć w Glosariuszu w sekcji języka uaento.

Przynależność do Wspólnoty ma na celu wyrównać różnice społeczne, klasowe, płciowe oraz kulturowe. Wszyscy kandydaci w momencie przekroczenia bram Unaro w Dniach Przemiany stają się sobie równi, a ich dawne życie przestaje mieć znaczenie.

Przyłączenie do Wspólnoty jest możliwe po przekroczeniu 15 roku życia, czyli osiągnięciu pełnoletności. Aby przyłączyć się do Wspólnoty, ochotnik po pojawieniu się w katedrze Unaro (lub koszarach Pretoroj, jeśli chce wstąpić do armii) składa przysięgę i oświadczenie o pełnemu oddaniu Wspólnocie. Następnie zostaje poddany obserwacji przez Kuratorów, którzy na podstawie uzyskanych rezultatów określają jego przydatność i cel. Młody Praktyk po maksymalnie roku zostaje przeniesiony do najbardziej odległej prowincji od tej, z której pochodzi, aby zerwać kompletnie z dawnym życiem lub tam, gdzie jego obecność jest wymagana.

Po około roku od przybycia do desygnowanej prowincji ochotnik jest poddawany ostatecznej obserwacji i zostaje przypisany do komórki, w której będzie mógł najlepiej realizować cele Wspólnoty.

Następnie podczas kilkuletnich szkoleń specjalistycznych nowopowołany Praktyk: zostaje nauczany języka uaento, jeśli jeszcze go nie zna; kształci się w zakresie własnej profesji oraz najbardziej podstawowych czynności niezbędnych do funkcjonowania; poznaje ideę Światła Wspólnoty i stara się ją szerzyć w każdych warunkach.

Cały proces rekrutacji, jak i dalszych szkoleń, podkreśla, że jednostka należy do Unaro, nie do siebie.

Kandydaci, którzy sprzeciwiają się swoim mistrzom lub przełożonym, jawnie podważają cele Wspólnoty lub próbują opuścić Wspólnotę, traktowani są jako zdrajcy. Konsekwencją takich czynów jest banicja lub egzekucja.

Wraz z powstaniem Unaro i rozpoczęciem Ery Jedności zdecydowano się na zastosowanie nowego kalendarza, który oddałby w nazwach miesięcy faktyczne wartości Wspólnoty.

Jeden rok kalendarzowy jest dzielony na 12 miesięcy, czyli 365 dni. Każdy miesiąc posiada 30 dni, które dzielone są na cztery 7-dniowe tygodnie oraz jeden, ostatni 2-dniowy.

Dodatkowo po trzecim, piątym, siódmym, dziewiątym i dwunastym miesiącu przypadają Dni Przemiany.

• Zjednoczenie i zrównanie wszystkich istot Zerythar ku wspólnej idei, która ma wynieść ludzkość na wyższy poziom egystencji i pozwolić zrozumieć wspólną rzeczywistość, którą zamieszkują. Aby osiągnąć ten cel, konieczne jest szerzenie nauk Unaro zgodnie z wolą szukających Światła.
• Kultywacja pamięci i badanie przeszłości razem z systematycznym rozwojem technologii i empirycznym podejściem do nauki.
• Wiara ma charakter zbyteczny, ludzkość wyciągnęła z niej już wszystkie ważne wnioski i powinna iść dalej.

Motto Unaro:

Ni ne malsukcesos, ĉar ni estas Unaro.
Nie zawiedziemy, gdyż jesteśmy Jednością.

Krótka wersja opowiadająca o powstaniu Unaro:

Dwóch władców zdjęło złoto ze skroni.
Purpurę złożyli w popiół, berło na ziemi.
Nie mieczem się złączyli, lecz słowem.
I z ich dłoni narodziło się Światło,
które spoiło ziemie Dwukontynentu.

Do dwojga przyszli trzej kolejni.
Jedni z lęku, inni z podziwu,
wszyscy z pragnienia trwania.
Ich kręgiem zamknęły się granice,
a świat nazwał to imieniem — Unaro.

Nie bogom zbudowali tron,
lecz człowiekowi rozum i równy los.
Nie siłą, lecz wolą miało władać.
Tak poczęła się Wspólnota Światła,
Idea, która ogarnie cały Zerythar.